Болалигимда ҳали мактабга бормаган, ҳарф танимаган пайтларимда ҳам юлдузлар чарақлаб ётган сеҳрли тунда онажоним, опаларим, акам айтган сеҳрли эртаклар оғушида роҳатланиб, қандай қилиб уйқуга кетганимни билмас эдим. Ёш идрокимга атрофимни қуршаб турган борлиқ мафтункор, сеҳрли эртаклар бўлиб туюлаверарди. Осмонга боққанимда булутлар уюри эртаклардаги жониворларни, аждарҳоларни, тилла қасрларни эслатарди. Узоқдан кўринган тоғлар девлар ҳам ошиб ўтолмайдиган зирҳли қалъаларни эслатарди менга. Мана, ёшим улғайиб, кексалик остонасига қадам қўяётган пайтимда ҳам ҳануз эртакларнинг сеҳрли оламида яшаб келаяпман. Энди ўзим ҳам болалигимга қайтиб, сизлар учун эртаклар ёзаяпман. Қалбим кечинмаларини эртак орқали сизга етказгим келаяпти.  Демак, навбат эртакларга, жажжи дўстларим.